Het begin is altijd het moeilijkste. Nu ja, wat is het begin? Het idee was er al langer. Maar de uitvoering liet op zich wachten.

Ik schrijf al jaren een pendelblog. Die lees je hier. Want als je zo’n vijf uur per dag onderweg bent, maak je wat mee. Zeker als je van die vijf uur per dag bijna vier uur op de trein zit. Je hebt vast al wel gehoord van de NMBS en zijn vertragingen… Wel nu, ik schrijf frustraties van me af in een blog. Of ja, ik schreef frustraties van me af. Want zoals je kan zien (als je op de link klinkt), is het ook alweer een tijd geleden dat ik een pendelverhaal schreef.

Ik neem sinds de coronaperiode minder de trein, ik werk meer thuis. En veel mensen doen dat, merk ik. Het is rustiger op de trein. En dus zijn er minder frustraties. En da’s goed nieuws! Maar mijn pendelblog is niet alleen een verzamelbak van frustraties, laat dat duidelijk zijn. Ik word ook vaak geïnspireerd door mensen om me heen. Ook dat vertaal ik in verhalen.

Alleen schrijf ik die verhalen niet zo vaak meer op. Writer’s block? Zou kunnen. Bovendien zijn de verhalen die ik wil neerpennen niet altijd gelinkt aan het pendelen. Horen die dan nog op de pendelblog? Een controlefreak als ik blokkeert dan. Waar schrijf ik welk verhaal? Voldoe ik nog aan de verwachtingen van mijn lezers? En zitten die lezers wel te wachten op een verhaal.

Vandaar deze blog. De ‘verhalen van alledag’ blog. Of zo. Sofies Verhalen. Door het hier bekend te maken, moet ik wel schrijven. Bye bye writer’s block. Of liever: bye bye uitvluchten allerhande.